29 września ubiegłego roku i 10 kwietnia 2013 roku też wiedziałem i czułem, że muszę tam być, by szukać Solidarności i potwierdzać Solidarność. Nie szyld, który w międzyczasie wielu w sposób tak haniebny zdradziło i wciąż zdradza, ale to o czym marzyliśmy w latach 80-tych, to, o czym marzył Papież – prawdziwą solidarność Polaków i wszystkich ludzi. I spełniłem to pragnienie, nie oglądając się na lokalne partyjne kliki, które potrafią sprofanować niejedno święto godło. Pojechałem sam i znalazłem ją tam w Warszawie, na Krakowskim Przedmieściu.

Była w spojrzeniach wielu uczestników tej olbrzymiej manifestacji,w drobnych gestach, w ścisku do Komunii Świętej przed Katedrą Świętego Jana, w homilii mojego Biskupa, tu z Łowicza ks. Józefa Zawitkowskiego utkanej z najpiękniejszych fragmentów dzieł polskich poetów i pisarzy poświęconych Ojczyźnie. Była w służbie harcerzy i w tysiącach zniczy pod krzyżem naprzeciw Pałacu Prezydenckiego. Była w łamiącym się ze wzruszenia głosie Marty Kaczyńskiej, była we wstrząsającej wypowiedzi wdowy po Rzeczniku Praw Obywatelskich Januszu Kochanowskim wyliczającej wszystkie karygodne zaniedbania obecnego rządu i obecnego Prezydenta w sprawie katastrofy pod Smoleńskiem. Była w mocnym, pomimo cierpienia, głosie Jarosława Kaczyńskiego i jego przekonaniu, że kroczymy do Zwycięstwa.

Niosłem, przygotowany wcześniej napis: „Las Smoleński Ruszył” – aluzyjny, literacki trochę – wszak bycie poetą zobowiązuje. Budził dobre emocje: O Makbet! – poświadczały swoją znajomość kanonu literatury światowej osoby starsze i młodsze. W pewnym momencie przydarza mi się coś… dar. Podchodzi do mnie cicha, skromna, na czarno ubrana starsza kobieta. Inteligentna twarz, żywe oczy. Wyraźnie przyciągnął ją napis. Pyta o biało-czerwone baloniki, które kiedyś podczas patriotycznej manifestacji rozdawano.

– Była na nich twarz mojego jedynego syna. Bo wie Pan, ja jestem matką jednego z tych, którzy zginęli…

– Którego? - pytam.

– Tomasza Merty - odpowiedziała.

Ożywiam się. - To pani syn za swoją książkę „Nieodzowność konserwatyzmu” otrzymał pośmiertnie nagrodę literacką imienia Józefa Mackiewicza, jedną z najważniejszych polskich nagród literackich. Jest, bohaterem książki „Poeta na urzędzie”, współtwórcą programu Prawa i Sprawiedliwości w dziedzinie kultury.

Nawiązujemy rozmowę. Kobieta zachowuje wyjątkową pogodę ducha, widzę w niej przedstawiciela starej, dobrej inteligencji. Nie daje się ponieść emocjom – nawet wtedy, gdy opisuje haniebne zachowania wobec katastrofy smoleńskiej i wobec rodzin jej Ofiar - panów Komorowskiego i Tuska. Chce mi się ją uścisnąć, ucałować, uklęknąć. Nie wiem. Daję jej swój ostatni tomik, który mam akurat w plecaku (wziąłem dla przyjaciela), z dedykacją. Rozpoczyna się Msza Święta, zatapiamy się w modlitwie, nadchodzą nowi ludzie. Ginie mi z oczu, ale nie z serca i pamięci. Matka. Matka Polka. Matka Polaka. Nie jestem sam.

Podczas Mszy zdarza się kolejny cud… dar – w kilkudziesięciotysięcznym tłumie spotykam swoich dwóch siostrzeńców Janka i Michała, którzy mieszkają pod Warszawą i po lekcjach, po zajęciach w warszawskiej Szkole Głównej Handlowej przyszli tutaj, gdzie jak mówią, każdy Polak – powinien być. Przejmują ode mnie transparent. Nie jestem już sam. Po Mszy Idziemy razem pod Pałac Namiestnikowski, i razem skandujemy: „Pa-mię-ta-my”, „Cześć i Chwa-ła Bo-ha-te-rom” i wciąż, niestety, jak wtedy w roku 1983, aktualne „Precz z ko-muną!”. Razem słuchamy Jarosława Kaczyńskiego, zapalamy znicze.

Wiedziałem po co tu jadę. Odnalazłem Solidarność, międzypokoleniową Solidarność Polaków, dla których Polska, to nie anachroniczna struktura, nieudolna administracyjno-prawna rama dla wyścigu szczurów. To nie - zagarniania i trwoniona przez cyniczną mniejszość - znacząca większość narodowego dorobku, to nie – pozbawiona godności i elemntarnej troski o dobro wspólne polityka aktualnie rządzącej ekipy. Ale to realizacja Testamentu Polski Walczącej – realizacja marzenia o Polsce Solidarnej i Sprawiedliwej. Polsce chrześcijańskiej, a więc szanującej Innych, Ojczyźnie prawdziwie tolerancyjnej. Nie bez przyczyny Biskup Józef wśród polskich poetów cytował Juliana Tuwima! Polsce zatroskanej o najuboższych! Polsce upominającej się o prawa innych narodów, a nie padającej na kolana przez możnymi tego świata.

Kończy się wielkie patriotyczne święto Polaków – Święto Pamięci i Nadziei. Nadziei, którą budzą - wciąż silniejsze - niezależne od władzy media. Między innymi – debiutująca bezpośrednią relacją z obchodów 3 rocznicy Tragedii Smoleńskiej Telewizja Republika, od lat trwająca z Narodem i wciąż zyskująca nowych zwolenników Telewizja Trwam, 20 lat już służąca dobrze Polsce „Gazeta Polska”, „Nasz Dziennik”, „Sieci”, Radio „Wnet”. Nie da się już zakneblować społeczeństwu ust. „Chce-my praw-dy!” – to wielomilionowe już wołanie nie da się zagłuszyć. Kończy się Narodowe Święto, ludzie wracają do domów, wsiadają do autokarów, samochodów, pociągów, bo przyjechali tu z całej Polski. Najwierniejsi zostają pod krzyżem na Krakowskim Przedmieściu, by kontynuować nieustającą od trzech lat modlitwę.

Teraz pojawiają się też specyficzni harcownicy nowej, postępowej „wolności”. Grupki pijanych, naćpanych młodzieńców usiłują sprowokować modlących się przy Krzyżu, bluźnią, wykonują ordynarne gesty. Zwracam im uwagę. Patrzę w ich nieprzytomne oczy. Na szczęście nikt nie daje się sprowokować. Nie oni też zostaną mi w pamięciu na dłużej. Wracając do Kutna, niosę w sercu i pod powiekami obraz Matki Tomasza Merty, obraz moich dzielnych siostrzeńców. Odnalazłem Solidarność, Solidarność Pamięci i Nadziei.

Artur Fryz