Dziś przyjrzyjmy im się nieco dokładniej, również ze względu na bardzo ciekawą biologię. Żurawie to najwyższe ptaki Europy, mierzą do 140 cm i ważą od 4 do 6 kilogramów. Ze względu na wyjątkowo piękne zachowania godowe, darzę je szczególną sympatią. Gody żurawi to spektakl przyrównywany do baletu (pas de deux), głównie ze względu bogactwo i delikatność ruchów. Samce rozkładają i składają skrzydła, poruszają głową w górę i w dół, podążając dostojne za samicami, często też popisują się przed nimi podrzucając kępy traw. Wszystko to robią z ogromną gracją. Warto zaznaczyć, że „tańce”, odbywają się także po sezonie lęgowym.

Gdy żurawie pojawią się w swoim rewirze, informują o tym wszystkich dookoła. Głos, zwany klangorem, niesie się po okolicy na odległość paru kilometrów. Daleki dystans, jaki pokonuje głos żurawi, możliwy jest dzięki zwiniętej tchawicy. Pętla tchawicy działa dosłownie jak trąbką.

Ptaki te najbliżej, możemy spotkać w Dolinie Bzury oraz w okolicach Strzelec, Sierakówka i Trębek. Najlepiej obserwować je z samochodu, jak spacerują po polach i łąkach. Gdy będziemy próbowali się do nich zbliżyć, najpewniej odlecą, wydobywając charakterystyczny głos ostrzegawczy.

Preferują one tereny podmokłe, a więc trzcinowiska czy olsy. Tam w ciszy i spokoju, w gnieździe naziemnym, składają przeważnie dwa jaja. Po paru dniach od wyklucia młode opuszczają gniazdo i podkarmiane przez rodziców osiągają dojrzałość po 3 - 4 miesiącach. We wrześniu i październiku opuszczają nasz kraj, lecąc na południe Europy, północnej Afryki lub Azji.

Jarosław Makowski