Fotorelacje

Kutnowski przystanek Urbanator Days był przedostatnim z tegorocznego projektu Michała Urbaniaka. Bardzo się cieszymy, że miał miejsce właśnie wczoraj w Centrum Teatru, Muzyki i Tańca. Dla wybitnego muzyka była to też sentymentalna podróż do miejsca, w którym zadebiutował na scenie. Koncert poprzedziło odtworzenie fragmentu biografii Michała Urbaniaka „Ja, Urbanator”, autorstwa Andrzeja Makowieckiego, w którym muzyk opisuje okoliczności, w jakich po raz pierwszy stanął na scenie przed publicznością. Nie przybyła ona zbyt licznie, jak wspomina Urbaniak. Na kinowej sali, w obecnym budynku CTMT, było 11 osób, głównie dziewcząt, które podśmiewały się z... rozpiętego rozporka muzyka. Wczorajszy występ, choć nie tak ważny, jak sceniczny debiut, Michał Urbaniak z pewnością będzie wspominał o wiele lepiej. Jego zespół zaprezentował mieszankę jazzu, funku, soulu i popu, która bardzo spodobała się widzom przybyłym do sali dawnego kina, mimo że niektóre utwory były bardzo wymagające. W pierwszej części koncertu Michał Urbaniak (skrzypce, saksofon), Frank Parker (perkusja), Femi Temowo (gitara), Otto Williams (gitara basowa), Xantone Blacq (klawisz, wokal) i Jerzy Małek (trąbka) zaprezentowali m.in. utwory lidera – rozpoczynający występ, rytmiczny „Urb Time”, „Lato”, zapowiedziane przez samego muzyka jako „coś trudnego” i wspaniały, chyba najlepszy z całego koncertu, liryczny „Manhattan Man”. Była też nowa aranżacja kompozycji „Kattorna” z klasycznego albumu „Astigmatic” Krzysztofa Komedy (w którego zespole Urbaniak grywał w latach 60.), a także „Pod Papugami” Czesława Niemena z angielskim tekstem, fantastycznie wyśpiewanym przez Xantone’a Blacqa. Na koniec muzycy zaprezentowali prawdziwe show, zapraszając publiczność do wspólnej zabawy przy beatlesowskim „Drive My Car” i udowadniając, że w jazzie nie liczy się to, co grasz, ale jak to robisz.