Fotorelacje

W środę w Miejskiej i Powiatowej Bibliotece w Kutnie w ramach X Wrześniowych Haustów Poetyckich odbyło się popołudnie z poezją Stanisława Grochowiaka, patrona tegorocznej edycji imprezy. W Czytelni zgromadzili się ci, którzy znali już wcześniej teksty przedwcześnie zmarłego autora i ci młodsi, którzy pierwszy raz usłyszeli jego frazy. Grażyna Baranowska, pomysłodawczyni cyklu przybliżyła zebranym cechy twórczości poety i czytane przez mieszkańców wiersze poprzedzała krótkim wstępem. Niektóre z osób chętnie interpretowały czytane przez siebie teksty, odnajdując w nich mądrość, dojrzałość, odniesienia do innych autorów czy erotykę, wzruszenie. Dość ujmujące były też interpretacje recytatorskie, aktorskie. - Zaczęło się od Ballady rycerskiej (1956). To debiutancki tom, w którym zawarł swój program poetycki, polegający na buncie Powołał mnie Pan na bunt, jak pisał w wierszu Święty Szymon Słupnik. Był to bunt m.in. wobec poetyki socrealistycznej, która nie tolerowała dwoistości podmiotu lirycznego i ukazywania świata i inny sposób niż jego odwzorowywanie - mówiła Baranowska. - Grochowiak stosuje nowe rozwiązania artystyczne - lirykę roli, groteskę oraz stylizacje językowe. Podmiot mówiący przywdziewa różne maski, występuje w roli np. sentymentalnego kochanka, innego pisarza, postaci literackiej czy artysty. Kolejne tomy Menuet z pogrzebaczem (1958), Rozbieranie do snu (1959) to już bardzo wyrazisty i spójny, w dużej mierze groteskowy obraz świata oparty na kontrastach i sprzecznościach, dotyczy to także figury podmiotu. Komizm i koszmar, piękno i brzydota, miłość i śmierć są równouprawnione w sensie ontologicznym. Rok 1963 przynosi tom Agresty, w którym dominuje cielesność. Dwa lata później w Kanonie groteksowe kontrasty ustępują miejsca tonacjom elegijnym. Centralnym tematem jest śmierć ojca.