Grupy wsparcia nie byłoby bez aktywności m.in. Marzeny Woźniak z Żychlina i Uli Margol z Gdańska, nie byłoby bez innych rodziców, którzy tak jak pani Marzena czy pani Karolina z Łęczycy przecierają szlaki w świadomości urzędników, nauczycieli i czasem psychologów czy terapeutów. Obie matki walczyły o swoich synów, o ich normalność czyli edukację w szkole publicznej. Obie też wiedzą jak ważne jest aby wokół dziecka autystycznego były zdrowe dzieci, z których autyści mogą brać przykład i ich naśladować.

- Każdy rysunek, szczególnie ten spontaniczny powoduje, że pomiędzy świadomością i podświadomością zanika bariera, wtedy dzieci mogą przelać na papier emocjonalny komunikat - mówiła Ula Margol. - Dowiadujemy się w ten sposób wielu rzeczy, co się w nich dzieje, czego potrzebują i w jaki sposób możemy je zrozumieć. Dlatego podsuwajmy kartki, niech dzieci rysują.

- Najbardziej cieszę się, że są z nami dzieci, że jest dziś nas tak dużo. Staramy się z rodzicami ocalić nasze pociechy od losu zepchniętych na margines nienormalnych ludzi, których nikt nie będzie nigdy rozumiał. Wystawy robimy dla dzieci i dla rodziców, aby przy tej okazji spotkali się, porozmawiali, pochwalili codziennymi sukcesami. Dziękuję bardzo Marcie Fijałkowskiej z KDK, dzięki której zyskaliśmy możliwość pokazywania prac i można powiedzieć wyjścia do ludzi, Marta zawsze udzielała nam wielkiego wsparcia, dziś zastąpił ją Jarek Makowski, który z otwartością podjął temat wystawy- mówiła w rozmowie z nami Marzena Woźniak. - Mój syn Kamil po szkole w Żychlinie chodził do Specjalnego Ośrodka Szkolno - Wychowawczego Nr 2 w Kutnie, w tym roku jest w Niezabudce Ośrodku rehabilitacyjno - edukacyjno - wychowawczym, z którego jestem póki co bardzo zadowolona. Kamil ma kolegę i chętnie, zresztą jak wcześniej w szkole czy w SOSW nr 2, przebywa z kolegami. Uczy się nowych umiejętności.

- Walczymy ze stereotypami, że chorzy na autyzm to świry i wariaci. Autyzm to czyste dobro, bo chorzy nas nigdy nie oszukają i nie skrzywdzą. Autyści są uważani za nieprzystosowanych społecznie, dlatego zrozumienie ich powinno polegać na poznaniu ich tajemniczego i niezwykłego świata i jak widzą ten świat całościowo. Z takiego poznania musi wynikać nowa nauka o subtelniejszych rozwiązaniach i kontaktach - mówiła pani Karolina, mama Wiktorka z Łęczycy. - Poznanie autysty to droga w głąb istoty ludzkiej, nieposkromionej, dlatego właśnie jest to proces żmudny, a stawiane pytania mają charakter egzystencjonalny. Jak pytają mnie jak synowi idzie w szkole, staram się tłumaczyć że to nie umiejętność opanowania tabliczki mnożenia, czy dobrze zamalowany w konturach trójkąt. Umiejętności te nie sprawią ani nie pomogą w tym aby Wiktorek poszedł w przyszłości sam do sklepu po chleb, czy do lekarza. Żyjemy w czasach, w których odmienność jest czymś cennym, poszukiwanym czy oznacza to że jesteśmy teraz bardziej tolerancyjni na wszelką odmienność? Stwierdzam, że tej tolerancji brak, a na świat przychodzą potwory i wbrew pozorom nie są to nasze dzieci. Autystyczny czyli kto? Odmieniec? Autystyczny czyli jaki? Nierozumny? Czy obowiązują go inne przepisy, zasady? A może mu nic nie wolno, nic mu się nie należy? Żyjemy w świecie wartości, czy zatem nierozumność może być wartością? Najlepiej autystę umieścić w szkole czy przedszkolu specjalnym, bo nie rozumie, bolesne doświadczenia, które zbieram, bo tak słyszałam wielokrotnie, wskazują, że jeszcze nas się nie rozumie, nas rodziców autystów, którzy chcą aby dzieci czerpały wzorce normalności. Wielu rodziców problem nie zrozumienia w szkołach, placówkach, ośrodkach wciąż dotyczy. Jak pani sobie wyobraża go wśród dzieci, przecież on nie rozumie- słyszałam. My nie mamy takich specjalistów, jak w ośrodkach specjalnych. Zawsze słyszałam argumenty na nie. Co z tego, że istnieją przepisy, które określają ich prawa, skoro pracownicy, którzy powinni stać na straży tych praw je gwałcą czy omijają. Potwory przychodzą na świat, ale to raczej ludzie, którzy przeciwdziałają społeczeństwu autystycznemu.

Wystawa prac twórczości plastycznej okazała się nie jedyną atrakcją, dzieci korzystając z obecności keyboardu również bawiły się dźwiękami. Muzyczny akcent na wernisażu wystawy stworzyły dwa skarby ziemi kutnowskiej i gostynińskiej czyli Małgorzata Pawłowska i Michał Chojnacki. Małgosia przy akompaniamencie Michała wykonała utwory pt. Rajski Ptak Stanisława Niewiadomskiego, Jaskółka Ewy Del' Aqua i Aaa kotki dwa Ludomira Rożyckiego. Śpiewaczka jest na drugim roku wydziału wokalno-aktorskiego Uniwersytetu im. Fryderyka Chopina w Warszawie, mogliśmy jej posłuchać podczas Letniego Festiwalu Muzycznego w Kutnie, a pianista z kolei studiuje na pierwszym roku Akademii Muzycznej w Łodzi, oboje są wychowankami Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia w Kutnie. Występ bardzo podobał się dzieciom i rodzicom.

Dzieci oglądały prace plastyczne i z pomocą Jarosława Makowskiego oraz Dominiki Staniszewskiej, pracowników Kutnowskiego Domu Kultury mogły zająć swoje artystyczne ręce. Z kolei rodzice rozmawiali o swoich promyczkach radości i trosk, wymieniali doświadczenia, mówili m.in. o bardzo profesjonalnej i otwartej obsłudze Kutnowskiego Szpitala Samorządowego. Wiele matek ma bardzo dobre wrażenia po pobytach czy wizytach w szpitalnych przychodniach. Dzieci autystyczne były pełnoprawnymi i niedyskryminowanymi pacjentami.

Wystawy prac plastycznych to nie jedyna forma działania Grupy Wsparcia Wiatrak, w przyszłym roku Grupa chce uroczyście obchodzić Dzień Autyzmu, na niebiesko zaznaczyć swą obecność w regionie. Życzymy rodzicom, wychowawcom, opiekunom i terapeutom powodzenia w rozpowszechnianiu wiedzy o autyzmie i aby na swojej drodze nie spotykali za wielu potworów.