W tym roku mija 100 lat od powstania Szkoły Podstawowej im. Bohaterów Walk nad Bzurą we Wroczynach Jej historia jest niezwykle ciekawa. Przez wszystkie lata swego istnienia, mimo zmieniających się czasów i warunków, zawsze była ostoją dla swoich uczniów oraz gwarancją wysokiego poziomu nauczania i wychowania w poszanowaniu tradycji i wartości etycznych.

Dnia 8 listopada o godzinie 10 00 odbędzie się główna uroczystość jubileuszowa.

Program uroczystości:

Szkoła Podstawowa we Wroczynach

10 00 – Otwarcie uroczystości

10 10 – Okolicznościowe przemówienia

10 50 – Odsłonięcie i poświecenie pamiątkowej tablicy

11 10 – Historia Szkoły - prezentacja multimedialna

11 40 – Część artystyczna

Szkoła Podstawowa we Wroczynach.  Historia

Otwarcie szkoły we Wroczynach nastąpiło w 1912 r., w lokalu — domu gospodarza zajmującego ośrodek folwarczny. Pierwszym nauczycielem był Stanisław Biczyk do 1914 r. Następczyni, Zofia Pogonowska pracowała do 1916 r. Wiosną 1914 r. Zarząd Gminy w Krośniewicach przystąpił do budowy gmachu szkolnego, oddano go do użytku w 1917 r. — dwie sale szkolne i dwa komplety mieszkań dla nauczycieli. W tym samym roku stanowiska nauczycieli objęli małżonkowie Michalscy. W 1919 r. kierownik szkoły Roman Opałko, pracował z żoną do 1920 r. Maria Elektorowicz z córką pracowały do 1921 r. Absolwenci seminarium lwowskiego Axman i Henryk Grundman pracowali do 1922 r. Przez dwa lata pracował z żoną Janiną, Ryszard Arendzikowski. Od 1924/25 roku szkolnego nauczycielami byli Jan Lipko do 1927 r. i Janina Szubska — kierowniczka do 1928 r. Po niej kierownictwo przejął Stanisław Ładacki, nauczycielką była Władysława Gondekówna. Zimą 1928 r. powstał projekt rozbudowy szkoły, w maju 1929 r. rozpoczęto rozbudowę a zakończono jesienią 1930 r. Rozbudowa wykonana była w czynach społecznych: praca rodziców, opodatkowanie się, nieodpłatne darowanie materiałów. W tym czasie podniesiono stopień organizacyjny szkoły do czteroklasowej. Wzrosła liczba dzieci przez przyłączenie obwodu szkolnego w Gnojnie. W Gnojnie pozostały jednak oddziały pierwszy i drugi. Przybyła jako trzecia nauczycielka w roku 1928/29 Helena Hrymyszynówna, w 1929/30r. jako czwarty Stanisław Czajkowski. W 1930/31 r. szkoła pięcioklasowa, piąty nauczyciel Wiktor Czerwieński. Rok szkolny 1933/34, stopień organizacyjny szkoły obniżono do czteroklasówki. W składzie osobowym nauczycieli nie zaszła żadna zmiana aż do roku 1939 — wybuchu wojny.

Po zajęciu Polski przez Niemców szkoła czynna była od 15 października 1939 r. do 10 marca 1940 r. Od lipca 1940 r. do końca okupacji działała szkoła dla dzieci niemieckich, a w 1942 r. uruchomiono przedszkole w lokalu remizy strażackiej, bogato je wyposażając. Po wyzwoleniu Polski, budynek szkolny zajmują wojska radzieckie. Szkoła poniosła bardzo duże szkody w umeblowaniu i pomocach naukowych. Nauka rozpoczęła się 5 lutego 1945 r. z liczbą 264 dzieci w wieku od 7 do 18 lat, prowadzona przez cztery nauczycielki. W roku szkolnym 1945/46 szkoła liczyła 257 dzieci, pięcioro nauczycieli razem ze Stanisławem Ładackim i Wiktorem Czerwieńskim, którzy powrócili z obozów koncentracyjnych. Przemyślaną organizacją nauki, kierownik szkoły Stanisłav-v Ladacki doprowadził poprzez komplety przyśpieszone do szybszego ukończenia szkoły przez dzieci starsze. Rok szkolny 1946/47, dzieci 247, praca nadal ciężka z powodu braku umeblowania, dużej liczby uczniów w klasach, braku środków dydaktycznych. Powstały pierwsze organizacje uczniowskie: Polski Czerwony Krzyż i Spółdzielnia Uczniowska. Biblioteka szkolna liczyła 130 tomów — (książki przechowane, odzyskane od ludzi i przydzielone przez Inspektorat Szkolny). W dniu 19 stycznia 1947 r. w lokalu szkolnym odbyły się wybory do Sejmu. Rok szkolny 1947/48 początkowo zdezorganizowany przez choroby dwóch nauczycieli, normuje się po zatrudnieniu dwóch nauczycielek niekwalifikowanych — po 6-miesięcznych kursach pedagogicznych. Liczba dzieci 216. Stan gospodarczy szkoły uległ poprawie dzięki współpracy Komitetu Rodzicielskiego z kierownikiem szkoły organizował imprezy dochodowe: loterie fantowe, zabawy karnawałowe itp., dochody przeznaczał na potrzeby szkoły.

Rok szkolny 1949/50 — nauczycieli 5 osób, uczniów 206. W następnych latach, z każdym rokiem liczba uczniów maleje, 1950/51 — 186 uczniów, 1951/52 — 158 uczniów. Kierownikiem szkoły była Halina Urbańska. Od roku szkolnego 1952/53 kierownikiem szkoły był Stanisław Malarski. Z dniem 31 grudnia 1969 r. kierownictwo szkoły (później dyrektor) objął mgr Andrzej Tobiasz. Dzięki zaangażowaniu grona nauczycielskiego, współpracującego z miejscowym społeczeństwem (H. Wituszyńskim i S. Eizykiem), pomocy władz — wydziału oświaty, gromadzkiej rady narodowej w szybkim czasie wykonał remont szkoły, wyposażył w nowe meble i pomoce naukowe. Teren szkoły uporządkował i obsadził ciekawymi roślinami i ukwiecił różami. W 1972 r. mgr A. Tobiasz powołany został na gminnego dyrektora szkół z siedzibą we Wroczynach. Szkoła odzyskała dawny wizerunek w oczach lokalnego społeczeństwa jako placówka właściwie prosperująca pod względem dydaktyczno — wychowawczym, wyglądu, dobrego zarządzania. Dyrektor gminny w trosce o poziom oświaty w gminie kierował nauczycieli na studia i kursy, popierał i pomagał dyrektorom szkół w przeprowadzaniu modernizacji szkół, wykonywaniu instalacji wodno—kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania, odgromienia, ogrodzenia. Gmina jako pierwsza w województwie płockim zorganizowała gminne igrzyska sportowe pobudzające do życia i działania całe społeczności gminne. We współpracy z dyrektorem Państwowego Domu Dziecka w Malinie, Stanisławem Poterałą, sponsorzy „MIFLEX" i „KRAJ" ufundowali książeczki mieszkaniowe dzieciom z Państwowego Domu Dziecka.

W 1978 r. mgr Andrzej Tobiasz zrezygnował ze stanowiska gminnego dyrektora szkół. Pracę podjął w Szkole Podstawowej nr 8 w Kutnie. Dyrektorem szkoły została w latach 1979-1982 Barbara Karczewska. We wrześniu 1982 r. rozpoczął pracę w szkole we Wroczynach Jan Kuczek, a od lipca 1983r. objął stanowisko dyrektora. Ukończył studia magisterskie na Akademii Wychowania Fizycznego oraz podyplomowe — wychowanie do życia w rodzinie oraz organizację i zarządzanie oświatą. Angażuje się w pracę szkoły i środowisku wiejskim. Dokończył modernizację i remont budynku szkolnego oraz rozbudował i unowocześnił (remont dachu — pokrycie blachą, elewacja zewnętrzna, dobudowa szatni i pomieszczeń socjalnych dla pracowników, urządzenie ubikacji wewnątrz budynku, gabinet dyrektora, wymiana instalacji elektrycznej, podłóg, zamiana centralnego ogrzewania na olej opałowy, adaptacja mieszkania na izbę lekcyjną, wybudowanie szkolnej oczyszczalni ścieków, urządzenie placu zabaw dla dzieci). Został przewodniczącym społecznego komitetu budowy wodociągów we Wroczynach, współpracuje z „PLANTICO" w Kalinowej, Ochotniczą Strażą Pożarną we Wroczynach. Pozyskał społeczność wiejską — rodziców uczniów — do angażowania się we wszystkie prace fachowe i pomocnicze dla dobra szkoły. Przeciętna liczba uczniów 130. Absolwenci — to lekarze, nauczyciele, prawnicy, biznesmeni, rolnicy, wojskowi, policjanci, strażacy. Grono nauczycielskie od długich już lat stabilne, z wykształceniem wyższym magisterskim i studiami podyplomowymi. Zaangażowane w pracę dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą a także społeczną dla dobra dzieci i społeczeństwa. Spośród pracujących nauczycieli i kierujących szkołą od założenia szkoły do chwili obecnej jest bardzo wielu szczególnie zasłużonych dla szkoły, dzieci i społeczeństwa lokalnego. Do najdłużej pracujących kierowników i nauczycieli, wyróżniających się pracą organizacyjną, dydaktyczną i wychowawczą oraz społeczną, zaliczyć należy Stanisława Ładackiego, Wiktora Czerwińskiego, Andrzeja Tobiasza, Jana Kuczka i wielu innych. Nagradzani byli dyplomami, nagrodami finansowymi, odznaczeniami, medalami i krzyżami zasługi oraz uznaniem i wdzięcznością uczniów i społeczeństwa lokalnego.

Historię szkoły na podstawie kroniki szkolnej oraz wypowiedzi dyrektorów: mgr Andrzeja Tobiasza i mgr Jana Kuczka opracował Zdzisław Jabłoński.