eKologia: Bociek jest, wiosny wiest*

Ponieważ finalnie zawitała do nas tak długo wyczekiwana wiosna, zupełnie nie w głowie było mi w ostatnich dniach siedzenie przy komputerze i każdą wolną chwilę starałem się spędzać w terenie – dlatego też nie bardzo miałem czas na obiecany bociani artykuł. Dziś nadrabiam zaległości. Na początek trochę danych o ptaku zwanym przez niektórych naszym dobrem narodowym. Bocian osiąga około 1 metra wysokości, przy rozpiętości skrzydeł do 2 metrów. Przeciętnie ten sam osobnik wraca do nas 9 razy, chociaż najstarszy osobnik w niewoli dożył aż 30 wiosen. Areał występowania obejmuje prawie wszystkie kraje Europy, Azję Mniejszą oraz Afrykę. Bociany wędrując z lęgowisk na zimowiska, pokonują nawet 10.000 tysięcy kilometrów. Co do wyglądu – chyba oszczędzę Wam szczegółów, gdyż wszyscy doskonale wiedzą jak bocian wygląda. Warto zapamiętać tylko opis obowiązujący wśród ornitologów: bocian biały jest biało- czarny, a bocian czarny odwrotnie, tj. czarno – biały. Boćki preferują tereny otwarte, rolnicze, najchętniej z łąkami i pastwiskami. Świetnie czują się na terenach podmokłych. Dieta bociania jest bardzo różnorodna. Chętnie posilają się bezkręgowcami, takimi jak chrząszcze, prostoskrzydłe oraz kręgowcami, np. myszy, nornice, krety, zaskrońce, jaszczurki, ryby oraz żaby (te ostatnie wbrew pozorom rzadko). Bocianie gniazdo, którego też nikomu nie trzeba specjalnie opisywać to duża konstrukcja zbudowana z patyków. Często gniazdo zajmowane jest również przez nieco mniejszych gości, takich jak mazurki, wróble domowe i inne drobne ptaki.